Keep in touch!

Beste allemaal,

Zoals jullie vast gemerkt hebben staat de website momenteel op een laag pitje. In verband met werk, studie en alle activiteiten voor de honden kom ik minder toe aan het schrijven van artikelen.

Ik vind het erg leuk om jullie op de hoogte te houden dus steeds vaker plaats ik berichten via Facebook & Instagram. Ik moet zeggen dat dit erg positief en effectief werkt. Binnen no-time vind ik door deze media (tijdelijke)baasjes voor honden, worden snel spullen ingezameld en ook donaties lopen vlot.

Super fijn & dank jullie wel voor het delen van deze berichten.

Daarom heb ik besloten om me voorlopig te concentreren op het plaatsen van berichten via Facebook & Instagram.
Op het moment ben ik bezig met een gaaf project in Turkije en op Lesbos daarnaast volg ik samen met Simba de opleiding; Therapiehondbegeleider.

Hier komen regelmatig updates over. Misschien leuk om te volgen!

simba-esther

Team Lucky Wishes

Heel graag tot daar!

 

Facebook: http://www.facebook.com/luckywishes
Instagram: http://www.instagram.com/luckywishes1

De website blijft uiteraard bestaan en ik zal zeker nog artikelen plaatsen in de toekomst. Vind je het leuk om jouw verhaal te delen? Mail dan naar: info@luckywishes.nl

Dank jullie wel, ik waardeer het enorm!

Liefs Esther & Simba

Kleine, lieve Dex werd niet ouder dan 11 maanden…

Ik ken Denise nog niet zo lang maar er was meteen een klik. Beiden gek op honden dus genoeg gespreksstof. Denise vertelde mij het verhaal over haar kleine Dex… Ik vond het belangrijk dat zij haar ingrijpende verhaal kon delen…

dex1

Eerste foto van Dex

Esther heeft mij gevraagd of ik mijn verhaal wil opschrijven over de eerste pup van mij en mijn vriend. Dex, een heerlijke chocoladebruine Labrador.

 

Mijn vriend en ik hadden alles goed op de rit. Een huisje, beiden een vaste baan en als echte dierenvrienden hadden we natuurlijk huisdieren. Het begon met een dwergkonijntje, Mr. Hursebunny. Daarna kwam er een kat met de naam Flitz (helaas overleden) en niet lang daarna onze poes Pepper. Op een gegeven moment was Pepper alleen en kwam onze andere poes Noodle. En toch bleven we iets missen. Beiden gek op honden dus na goed nadenken, wikken en wegen, internet afspeuren wat er bij een pup/hond komt kijken en uitgezocht wat voor ras er nou bij ons past kwamen we uit bij de Labrador.

En daar was hij dan, een ontzettend lief en schattig labrador pupje. Je bent meteen verliefd! We waren zo blij de dag dat we hem dan eindelijk op konden halen. We hadden een aantal weken vakantie genomen om volop met Dex bezig te kunnen zijn en om hem rustig te laten wennen aan zijn leventje bij ons. Dex groeide op zoals een pup op hoort te groeien met al zijn streken en die kleine dingetjes waaraan je kan zien dat hij zijn eigen persoonlijkheid aan het ontwikkelen is.

dex2

Toen Dex een maand of 5 was viel het ons op dat hij wat moeilijker liep, hij begon te manken met zijn voorpoten. We zochten er nog niet teveel achter, een pup in de groei die soms gekke sprongen maakt of uitglijdt terwijl hij buiten aan het racen is zal zich wel wat verstapt hebben. Maar het manken werd steeds erger en ging niet over. Eerst was het na inspanning zoals een wandeling of na even gespeeld te hebben, al snel begon het manken al direct aan het begin van de dag tijdens zijn eerste wandeling. Het zat ons niet lekker dus de dierenarts gebeld en we konden langskomen. De dierenarts dacht in eerste instantie aan groeipijn. Gelukkig dachten we nog, het is niks ernstigs. We kregen advies hoe we er mee om moesten gaan, namen aangepaste voeding om de groei soepeler te laten verlopen en Dex kreeg pijnstilling tegen de pijn.

Dit alles heeft niet geholpen en Dex bleef mank lopen. Weer terug naar de dierenarts en die raadde aan om foto’s te maken. Op de foto’s kwam naar voren dat Dex vermoedelijk een LPC had in zijn elleboog. Een LPC is een relatief vaak voorkomende orthopedische aandoening van de elleboog bij honden. Hierbij komt een stukje kraakbeen met bot los in de elleboog te liggen. Hierdoor raakt gewricht geïrriteerd en ontstoken waardoor uiteindelijk artrose door zal ontstaan. De dierenarts twijfelde geen moment en stuurde ons door naar een orthopedisch specialist. Ongeveer anderhalf uur laten zaten we daar. Ik weet nog goed dat we onderweg bij de McDonald’s zijn gestopt om wat te eten. Dex versuft op de achterbank van de narcose, moest voor het maken van de foto’s, terwijl we hem af en toe en frietje voerde (weet het, niet goed, maar soms mag het) en ik huilend aan de telefoon met mijn tante omdat Dex waarschijnlijk geopereerd moest worden. De gedachte dat onze pup van nog geen 6 maanden misschien wel geopereerd moest worden vond ik verschrikkelijk. Zo jong en dan al zo’n operatie!

dex3

Dex en zijn beste vriendinnetje Ziva. Nu het beste  vriendinnetje  van Duco.

Eenmaal bij de specialist werden we goed opgevangen. Omdat Dex nog wat suffig was van de narcose hoefden we niet in de wachtruimte te wachten maar kregen we een kamer apart zodat hij rustig bij kon komen en wakkerder kon worden. Al snel kwam de specialist ons halen en werd Dex onderzocht. Al kwispelend onderging hij de vervelende en pijnlijke lichamelijke onderzoeken. De specialist wou zelf ook nog foto’s maken en onze lieverd liep vrolijk met hem mee. Wij maar wachten in dat kantoortje hopend en elkaar geruststellend dat het waarschijnlijk allemaal wel meevalt. Op de foto’s was duidelijk te zien dat Dex aan beide ellebogen een LPC had en moest geopereerd worden.

De dag van de operatie weet ik nog goed. En als ik er aan terug denk dan krijg ik hetzelfde gevoel als toen. Zo’n zenuwachtig onderbuikgevoel wat door je hele lichaam giert. Dex was zich van geen kwaad bewust en ging vrolijk als altijd het kantoortje van de specialist weer binnen. Er werd ons uitgelegd wat ons ging gebeuren, we gaven Dex nog een dikke knuffel en een kus en gingen met een onbestendig gevoel richting huis. De hele dag met de ziel onder onze arm in afwachting van dat telefoontje dat alles goed is gegaan en dat we Dex weer mee naar huis konden nemen. Eind van de middag kwam dat telefoontje en wat waren we opgelucht. Alles is goed gegaan.

De lange weg van revalideren was begonnen. Wat onderging Dex dat toch goed. Hoe moeilijk is het voor een jonge hond om niet te mogen rennen of niet te mogen spelen met soortgenootjes. Maar Dex die was tevreden. Tevreden met de korte stukjes die hij maar mocht wandelen, tevreden met de knuffels die we hem gaven en met de hersenwerkjes die we met hem deden. En hij was altijd vrolijk en opgewekt, zo bijzonder!

Helaas verliep het revalideren niet zoals gewenst en moest Dex langer aan de pijnstilling en ontstekingsremmers en gingen we met hem naar fysiotherapie. Sommige honden hadden wat meer tijd nodig om te revalideren en daar was niks ernstigs aan, aldus de specialist. Balen voor Dex want die kon nog steeds niet de jonge hond zijn die hij was want er mocht nog steeds niet gerend worden of gespeeld met soortgenoten.

Na de tweede keer pijnstilling en ontstekingsremmers ging het goed. Dex mankte niet meer en er zat geen vocht meer tussen zijn gewrichten. Hèhè, eindelijk kon Dex weer (gedoseerd) rennen en spelen en konden wij weer ademhalen.

Na verloop van tijd begon Dex weer te manken en dat zenuwachtige onderbuikgevoel kwam weer terug bij mij. Wij namen direct weer contact op met de specialist . Nog geen week later zaten we weer in dat zelfde kantoortje waar Dex net als de eerste keer weer vrolijk kwispelend binnen kwam. Weer die vervelende lichamelijke onderzoeken. De specialist vertrouwde het niet en wou nogmaals opereren om te zien wat er in de gewrichten aan de hand was. Het kon zijn dat er een stukje bot los zat wat op een foto niet te zien is. Vandaar weer een operatie. Vol goede moed brachten wij Dex weer naar de specialist voor weer een operatie. Ook nu weer met zenuwen thuis op dat telefoontje en met de volste vertrouwen dat het nu toch echt wel goed gaat komen.

 

dex4

Maar deze keer kwam het niet goed. Eind van de dag zaten wij weer in dat kantoortje en kregen we slecht nieuws te horen. Voordat de specialist aan de operatie wou beginnen heeft hij een CT-scan gemaakt en wat hij daarop zag heeft hij nog nooit gezien bij een jonge hond. In de periode tussen de operatie en de CT-scan was het kraakbeen volledig verdwenen in Dex zijn ellebogen en hier was niks meer aan te doen. BAM, een klap in onze gezichten en de grond verdween onder onze voeten. Dex werd opgehaald en naar ons toegebracht en ik keek in zijn ogen.

De vrolijkheid was verdwenen en ik zag een jonge hond die op was, hij was het zat. Deze blik vergeet ik nooit meer, zo intens en zo duidelijk. We hebben die dag de moeilijke beslissing genomen om Dex  op een leeftijd van nog maar 11 maanden te laten inslapen.  Hoe kan het nou dat wij een hond van nog maar 11 maanden moesten laten gaan, zo oneerlijk.

Hoezo heeft Dex nooit echt pup kunnen zijn en zijn halve leventje bezig is geweest met revalideren en pijn. Deze gedachten verscheuren mij van binnen. Ik snapte er niks van, een pupje van 11 maanden.

Maar op een gegeven moment ga je dingen anders zien. Je bent bezig met je rouwproces. Ik begon te bedenken hoe mooi het eigenlijk is dat wij Dex in een korte periode die hij bij ons was toch een fijn leven hebben gegeven, hoe blij ik ben dat wij Dex in ons leven hebben gehad, hoe blij ik ben met de liefde die we van onze vrolijke bruine neus hebben gekregen en blij dat hij alle seizoenen heeft meegemaakt. Het natte gras ’s ochtends in de lente, pootje baden in zijn zwembadje zomers in de achtertuin, achter de bladeren aan rennen tijdens een storm in de herfst en samen wandelen in de sneeuw met Dex zijn verbaasde blik terwijl er een sneeuwvlok op zijn neus bleef zitten. Nog zoveel dingen, ik kan wel en boek volschrijven.

Elke dag denk ik aan Dex, de ene keer met een lach en de andere keer met een traan. Terwijl ik dit schrijf is het met een traan maar wel met Duco (onze blonde labrapuber van 1.5 jaar) aan mijn voeten die we zonder Dex nooit in ons leven hadden gehad.

Geniet elke dag van je hond!

dex5

De laatste foto van Dex. 

Dex: 24-3-2014  –      15-02-2015

Lieve Dex, rust zacht.

Honden vriezen dood…

De verwarming staat weer aan, een sjaal om en  na een lange werkdag is een warme douche erg fijn, zeker als je daarna in een warme trui op de bank kan liggen met een dekentje over je heen.

winter
Het wordt winter…en dat betekent kou,  veel kou voor veel honden.

 

Het nieuwe asiel in Göcek ligt hoog in de bergen. Een prachtige plek voor de honden maar komende weken/maanden ook een groot risico voor veel. Het is er extreem koud en veel honden vriezen dood als we niks doen…

De eerste honden hebben het nu al erg moeilijk…vooral de kleine honden en de puppy’s zijn op het moment zeer kwetsbaar.

Ze hebben onze hulp heel hard nodig !!

Er is een actie opgezet om geld in te zamelen.Van dit geld worden dekens,slaapzakken, vetbedden etc. gekocht waar de honden zich aan kunnen opwarmen.

Kan je iets missen…
Wil je iets geven…
Klein of groot…
Elke euro helpt..
Echt waar…

Dank jullie wel !

Link om een bedragje te storten:klik hier

Heb je geen Paypal of Creditcard en wil je graag iets doneren:
klik hier
-Online doneren
– Zet in de beschrijving: dekens Turkije.

 

Liefs van ons

sim-esther